Praktijk voor Leven in Heel - Zijn

Wie ben ik


Twintig jaar heb ik mijn mond dicht gehouden vanuit een diep gevoel van schuld en schaamte. Wat zouden mensen van mij denken?

Tijdens een workshop kon ik het niet langer voor me houden, ik barste in huilen uit. Er bleken nog meer vrouwen in de groep te zitten die een gedwongen waren om van hun kindje afscheid te nemen èn een miskraam hadden gehad. Ze hadden net zoals ik ook hun verdriet diep weg gestopt.

Sinds de dag dat ik het heb uitgesproken is er voor mij veel verandert. Het gaf me echt een bevrijd gevoel om erover te praten en te erkennen wat er lang geleden was gebeurd en er was eindelijk ruimte om mijn verloren kindjes een mooie plek in mijn gezin te geven. Pas toen ik dit gedaan had kwam er bij mij rust en acceptatie van wat er gebeurd was.

Vanaf dat moment kon en durfde ik mezelf weer blij te voelen en plannen te maken voor mijn toekomst. Als ik nu terug kijk op de jaren na het verlies was ik alleen maar aan het overleven en ik liet mezelf ook door mijn omgeving leven want wat maakte het allemaal nog uit. Bij alles wat ik deed bleef de sluier van verdriet en als ik me echt een keer blij voelde dan voelde ik me schuldig tegenover mijn verloren kindjes. Nu mag ik me blij voelen en weer genieten in de wetenschap dat mijn verloren kindjes in de energie altijd bij mij zijn.

 

 

 

 

 

print